13 grudnia o godz. 19:30 symboliczne świece zapłoną dla uczczenia pamięci osób, które w tę grudniową noc 1981 roku zapłaciły wysoką cenę za przywiązanie do ideałów niepodległości i demokracji. Kampania „Ofiarom stanu wojennego. Zapal Światło Wolności” to nawiązanie do gestu solidarności, jaki wobec Polaków żyjących w czasie stanu wojennego wykonali tłumnie mieszkańcy wolnego świata. Ówczesny Prezydent USA Ronald Reagan wezwał wówczas do postawienia w oknach symbolicznych świateł. Niech płomień milionów świec w amerykańskich domach będzie świadectwem, że światła wolności nie uda się zgasić – zwrócił się do Amerykanów w bożonarodzeniowym orędziu Reagan.

W Wigilię Bożego Narodzenia 1981 roku świece zapłonęły zarówno w oknach Białego Domu, jaki Pałacu Apostolskiego w Watykanie. W podobny sposób swój sprzeciw wobec brutalnej polityki komunistycznych władz wyrażali Polacy w kraju.

Stan wojenny został wprowadzony 13 grudnia 1981 roku na terenie całej Polski na polecenie Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. Było to działanie niezgodne z Konstytucją Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r., nie czekając nawet na formalne uchwalenie przez Radę Państwa dekretu o stanie wojennym, grupy funkcjonariuszy MO i SB przystąpiły do zajmowania siedzib regionalnych “Solidarności” oraz zatrzymywania jej działaczy. Większość Polaków o wprowadzeniu stanu wojennego dowiedziała się z radiowo-telewizyjnego wystąpienia gen. Jaruzelskiego. Działalność większości organizacji społecznych – w tym wszystkich związków zawodowych – została zawieszona. Zawieszono również większość tytułów prasowych. Z gazet centralnych wydawano jedynie “Trybunę Ludu” i “Żołnierza Wolności”, a w terenie kilka lokalnych dzienników Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Wśród internowanych 13 grudnia znalazła się większość przywódców “Solidarności” z Lechem Wałęsą na czele. Łącznie, w całym okresie stanu wojennego, internowano w 49 ośrodkach blisko 10 tys. ludzi. Na ulice największych miast skierowano 70 tys. żołnierzy i 30 tys. milicjantów, których wyposażono w kilka tysięcy czołgów, transporterów opancerzonych i wozów bojowych. Część z nich wzięła udział w pacyfikacji kilkudziesięciu zakładów pracy, w których doszło do strajków okupacyjnych. Najbardziej dramatyczny przebieg miała akcja milicji i wojska w Kopalni “Wujek”, gdzie zastrzelono 9 górników. Na podstawie dekretu o stanie wojennym wprowadzono m.in. oficjalną cenzurę korespondencji, zawieszono podstawowe prawa obywatelskie oraz wprowadzono tryb doraźny w sądach. Szczególnie dolegliwe dla ludności stało się przerwanie łączności telefonicznej, co w niektórych ośrodkach trwało aż do stycznia 1982 r. W Warszawie, Krakowie, Łodzi i Gdańsku oraz w kilku innych ośrodkach, doszło też w grudniu 1981 r. do demonstracji ulicznych. Demonstracje organizowane były także w 1982 roku, a największe z nich odbyła się w rocznice podpisania porozumień sierpniowych 31 sierpnia 1982 roku w. Tego dnia demonstrowano aż w 66 miastach. Niektórym z zatrzymanych uczestników zamieszek, a przede wszystkim przywódcom strajków, urządzano procesy w trybie przyspieszonym. Zapadały w nich wyroki od kilku miesięcy do 10 lat więzienia.

W trakcie jego trwania z rąk milicji oraz SB zginęło kilkadziesiąt osób. Został zawieszony 31 grudnia 1982 roku, a zniesiono go 22 lipca 1983 roku.