Rok 1989 był przełomowy dla Polski, a punktem zwrotnym dla najnowszej historii Polski były wybory parlamentarne w niedzielę 4 czerwca 1989 r. Wzięło w nich udział 62 proc. uprawnionych do głosowania. Chociaż były to tylko częściowo wolne wybory to stworzyły podwaliny dla zmiany systemu politycznego. Dzięki nim udało wyłonić się pierwszy w krajach bloku socjalistycznego niekomunistyczny rząd. Nie jest przesadą stwierdzenie, że czerwcowe wybory z 1989 r. otworzyły Polsce drogę do demokracji i sprawiły, że w niecały rok później odbyły się w pełni wolne wybory samorządowe.

Formuła wyborów 4 czerwca została ustalona przy Okrągłym Stole. W wyborach tych strona rządowa składająca się z partii wspierających ustrój komunistyczny (PZPR ZSL SD) i małych organizacji chrześcijańskich miała nadal zapewnioną większość w Sejmie. Przy Okrągłym Stole koalicja tych ugrupowań zagwarantowała sobie 65 procent miejsc. Zgodzili się na to działacze opozycji za cenę legalizacji „Solidarności”. W czerwcu 1989 r. opozycja mogła walczyć tylko o pozostałe 35 procent mandatów w Sejmie oraz wszystkie 100 mandatów w nowo tworzonej drugiej izbie – Senacie. Tutaj wybory miały być całkowicie wolne, co zostało zaproponowane przy Okrągłym Stole przez ówczesnego ministra Aleksandra Kwaśniewskiego i przyjęte przez opozycję.

Wynik wyborów był wielkim sukcesem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, który w imieniu reaktywowanego związku przeprowadził bardzo pomysłową kampanię wyborczą. Jej najważniejszym elementem były plakaty kandydatów, przedstawiające ich z Lechem Wałęsą, wtedy największą ikoną „Solidarności”. Bezpośrednio po wyborach nikt nie traktował ich wyniku jako końca ustroju. Po kilku miesiącach oczywiste stało się jednak, że miały one przełomowe znaczenie. Sukces obozu “Solidarności” sprawił, że niebawem sojusznicze partie PZPR – ZSL i SD – zawarły polityczne porozumienie z OKP, które umożliwiło powołanie pierwszego niekomunistycznego rządu Tadeusza Mazowieckiego.