Święto Pracy obchodzone jest 1 maja już od 1890 roku. W Polsce od 1950 roku posiada rangę święta państwowego. Dzień ten ma upamiętniać wydarzenia z pierwszych dni maja 1886 roku, zaistniałych podczas strajku w Chicago. Strajk ten był częścią ogólnokrajowej kampanii w Stanach Zjednoczonych na rzecz wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy. W wyniku starć z policją zginęli wtedy zarówno demonstrujący jak i policjanci. Liczba ofiar była nieznana, ale znaczna. Trzy lata po tragicznych wydarzeniach, czyli w 1889 roku II Międzynarodówka uznała 1 Maja Świętem Pracy. Doceniono w ten sposób ofiary, jakie w tej sprawie ponieśli działacze ruchu robotniczego.

Ustanowienie Międzynarodowego Dnia Pracy było ważnym krokiem na rzecz równości społecznej oraz ustanowienia praw pracowniczych. Strajk w Chicago był dopiero początkiem szerokich działań społecznych na rzecz polepszenia warunków pracy i płacy. Skrócenie dnia pracy do ośmiu godzin nastąpiło w Stanach Zjednoczonych dopiero w 1916 roku na mocy tzw. Adamson Act. W Polsce stało się to trzy lata później. Majowe święto to także Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy i powinien wzbudzać u konsumntów refleksje na temat warunków pracy robotników z Trzeciego Świata, którzy wytwarzają przedmioty codziennego użytku, tj. produkty spożywcze, ubrania, zabawki, przedmioty AGD, sprzęt audiowizualny, komputery itd. Międzynarodowa Organizacja Pracy (International Labour Organization, ILO) przypomina, że polepszenie warunków pracy w ubogich krajach jest naszym globalnym obowiązkiem. W XXI wieku, prawa człowieka i prawa pracownicze weszły do współczesnego prawodawstwa jako normy cywilizacyjne i powinny być przestrzegane. Tymczasem międzynarodowe koncerny wydają miliony na kreowanie wizerunków własnych marek, a z drugiej strony akceptują warunki pracy sprzeczne z umowami międzynarodowymi. Na szczęście nacisk opinii publicznej i coraz większe zainteresowanie konsumentów pochodzeniem towarów, które nabywają, skłania niektóre koncerny do zmian.