Dwa dni w listopadzie są szczególnie ważne dla dziecięcych spraw i mają międzynarodową rangę. 19 listopada obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Przemocy Wobec Dzieci. Następujący po nim 20 listopada w wielu krajach świata uznawany jest za Dzień Dziecka, a w Polsce świętowany jest jako Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka. Dni te są dobra okazją do analizy zmian, które już zaszły i rozwiązaniom, które są niezbędne do skutecznej ochrony dzieci w Polsce. Fundacja Dzieci Niczyje, która jest głównym inicjatorem obchodów Międzynarodowego Dnia Zapobiegania Przemocy Wobec Dzieci wskazuje, że wzrasta aprobata Polaków dla zakazu bicia dzieci. Jednocześnie Polacy coraz bardziej krytycznie oceniają skuteczność instytucji, które powinny chronić dzieci przed przemocą.

Z najnowszych badań Fundacji Dzieci Niczyje cyklicznie realizowanych w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, w tym w Polsce, wynika, że zmienia się nasz stosunek do kar fizycznych wobec dzieci. Już blisko połowa (47%) dorosłych Polaków uważa, że nigdy nie powinno się ich stosować (w 2010 r. było to 34%). Ponad 60% badanych popiera prawny zakaz bicia dzieci (w 2010 r. – 53%).

Psychologowie zwracają uwagę, że dzieci, które doświadczają przemocy, cierpią fizycznie i psychicznie. Żyją w poczuciu strachu i niebezpieczeństwa; nie wierzą i nie widzą, że istnieją inne modele zachowań, zwłaszcza te, które oparte są na zdrowych i właściwych podstawach. Są niestabilne emocjonalnie, ukrywają prawdę i chronią sprawców z obawy przed zemstą lub wstydem. Często też zachowują się agresywnie wobec rówieśników lub kierują swój gniew w kierunku tych bliskich, którzy nie stosują przemocy.

Pamiętajmy, że dzieci przyzwyczajone do poniżania i stosowania przemocy, często dorosłym w życiu same będą ją stosować. To oznacza, że konsekwencje przemocy wobec dzieci są odczuwane przez każdego z nas; osoby doświadczające jej w dzieciństwie najczęściej nie potrafią nawiązywać prawidłowych relacji społecznych, z trudem wchodzą w związki i je utrzymują. Ich doświadczenia skutkują zachowaniem nieadekwatnym do sytuacji, które jest przykre i niezrozumiale dla otoczenia.

Przemoc wobec dzieci to problem złożony, którego rozwiązanie wymaga zaangażowania specjalistycznych służb i wsparcia otoczenia. Niewątpliwym pozostaje fakt, że nie wolno nam się godzić i dawać przyzwolenia na jakiekolwiek akty przemocy wobec naszych własnych, jak i innych dzieci. Najlepiej zacząć od autorefleksji i pytań skierowanych do siebie: czy krzyczę, poniżam, reaguję agresją na zachowanie dziecka? Obserwować otoczenie, rozmawiać z nauczycielami i pedagogami szkolnymi, przyjaciółmi dzieci, zwracać uwagę na krzyki za ścianą, nie udawać, że przemoc nie istnieje, gdy obok nas ktoś szarpie dziecko w miejscu publicznym.