Trochę zaskakująco zabrzmiała decyzja papieża Franciszka o wspólnej kanonizacji Jana XXIII i Jana Pawła II. Dobry Papież i Wielki Papież razem włączeni w poczet świętych. Ich życie przebiegało równolegle przez 43 lata. Tyle lat miał Karol Wojtyła, gdy papież Jan XXIII umierał w pałacu apostolskim w Watykanie 3 czerwca 1963 roku. Pomimo że byli w różnym wieku, ich biografie mają wiele momentów stycznych, jak cienkie nici przeznaczenia splatały się ze sobą na różnych poziomach. Papież Jan XXIII został beatyfikowany 3 września 2000 roku przez Jana Pawła II. Ten zaś został ogłoszony błogosławionym na tym samym placu św. Piotra w Rzymie 11 lat później. W procesach beatyfikacyjnych obu papieży brano pod uwagę wiele zgłoszonych łask, z których w obu przypadkach wybrano fakt niewytłumaczalnego z medycznego punktu widzenia uzdrowienia zakonnic. Dzisiaj - 27 kwietnia 2014 r. - Ci dwaj Papieże Jan XXIII i Jan Paweł II  - Dobry i Wielki - są ogłoszeni Świętymi, są wyniesieni na ołtarze.

Wiele zbieżności i analogii można odnaleźć w ich drogach życiowych. Wzrastali w prostych rodzinach, zahartowanych ciężką pracą, lecz mocnych solidną wiarą. Angelo Roncalli urodził się pod koniec XIX wieku w licznej rodzinie jako trzecie dziecko spośród czternaściorga. Rodzina utrzymywała się z pracy na roli. W podobnie skromnych warunkach wzrastał Karol Wojtyła, który w dodatku musiał w wieku 9 lat przeżyć stratę matki, a trzy lata później śmierć starszego brata, lekarza. Jego siostra umarła jeszcze przed jego przyjściem na świat. Wiara i modlitwa pozwalały obu rodzinom przetrwać najtrudniejsze chwile. Angelo i Karol przeżyli wielkie tragedie XX wieku, dwie wojny, dyktatury totalitarystyczne, i faszystowskie, i komunistyczne. Poznali wywózki, obozy, Holocaust i głód. Obaj przeżyli to wszystko na Wschodzie: Wojtyła jako mieszkaniec Polski, Roncalli jako delegat papieski w Bułgarii i Turcji. Obaj swe kapłańskie studia i doświadczenie przekazywali innym jako wykładowcy w seminariach: Wojtyła w seminarium krakowskim, a potem na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Roncalli w seminarium w Bergamo. Podobnie też angażowali się w tworzenie zrębów nowoczesnego duszpasterstwa młodzieżowego: ks. Karol był duszpasterzem akademickim w Krakowie, towarzyszył młodym narzeczonym i małżonkom w pogłębianiu ich specyficznego powołania świeckich w Kościele, ks. Angelo założył Dom Studenta w Bergamo, inicjował koła młodzieżowe i studenckie oraz komitety katolickich kobiet. Z tych doświadczeń narodziły się późniejsze Światowe Dni Młodzieży.

(…)

23 maja 1963 roku została oficjalnie ogłoszona choroba żołądka Jana XXIII, a 3 czerwca, po 4 latach, 6 miesiącach i 6 dniach pontyfikatu papież odszedł do Pana, powierzając żyjącym testament Jezusa: „aby byli jedno”. Jego życie było skoncentrowane szczególnie na tajemnicy Pięćdziesiątnicy. Jego marzeniem było, by sobór stał się nowym powiewem Ducha Świętego w Kościele. W dniu Zesłania Ducha Świętego zainaugurował prace przygotowawcze soboru. W to samo święto Bóg powołał go do wieczności. Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku, w sobotni wieczór w wigilię pierwszej niedzieli po Wielkanocy. Był papieżem Bożego Miłosierdzia. Jako młody „chłopak w drewniakach”, wracając z przymusowej pracy w fabryce chemicznej Solvaya podczas wojny, wstępował na chwilę modlitwy do kościółka w Łagiewnikach, gdzie spoczywa ciało s. Faustyny Kowalskiej, najsłynniejszej wizjonerki i mistyczki, której Jezus powierzył orędzie o Bożym Miłosierdziu dla świata. Wojtyła jako biskup walczył o zatwierdzenie prawowierności przesłania Faustyny, nakazał zredagowanie rozproszonych zapisków jej „Dzienniczka”. Jako papież miłosierdzie Boże uczynił tematem drugiej swej encykliki, spopularyzował nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia, ustanowił Niedzielę Bożego Miłosierdzia oraz kanonizował s. Faustynę jako pierwszą świętą trzeciego tysiąclecia. Został wezwany do nieba w wigilię niedzieli, którą sam wcześniej poświęcił Bożemu Miłosierdziu. Nie ma przypadku, że Opatrzność postanowiła dojrzałość Kościoła wesprzeć przykładem świętości życia tych dwóch współczesnych chrześcijan w białych piuskach.

Więcej na http://gosc.pl/doc/1960984.Dobry-i-Wielki-razem-swieci