Obchodzony dzisiaj Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego objęty jest patronatem UNESCO i ma na celu ochronę różnorodności językowej. UNESCO zwraca uwagę na problem wymierania języków ojczystych, gdyż w wielu miejscach świata zmniejsza się liczba użytkowników tych języków, które nie mają statusu języka urzędowego. W Polsce zagrożone wymarciem są języki: kaszubski, jidisz, rusiński, romski, poleski, wiliamowicki (pochodzący od wschodnioniemieckiego, którym mówi ok. 70 mieszkańców Wiliamowic koło Bielska-Białej). Za wymarły uznaje się język słowiński, który nie jest używany w Polsce już od lat 60-tych XX wieku.

Na świecie wyróżnia się obecnie ponad 6500 języków, ale nawet połowa z nich może być zagrożona wyginięciem. Jest to szczególnie smutne ze względu na powód, dla którego właśnie 21 lutego został wybrany Międzynarodowym Dniem Języka Ojczystego. Upamiętnia on bowiem tragiczne wydarzenie z 1952 r. w mieście Dhaka (obecnie stolica Bangladeszu, a wówczas miasto w Pakistanie), gdzie doszło do zamordowania 5 studentów, domagających się uznania języka bengalskiego (bangla) za jeden z języków urzędowych. Władze Pakistanu nie chciały wówczas sankcjonować odrębności narodowej ludności bengalskiej. Także w dzisiejszych czasach wymieranie języków może mieć związek z konfliktami na tle etnicznym. W Polsce Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego to okazja do przypomnienia, że polszczyzna jest ważnym elementem tożsamości narodowej, a używane na obszarze kraju inne języki warte są kultywowania jako ważne dla patriotyzmu lokalnego i „małych ojczyzn”. Polszczyzna, którą posługuje się ponad 40 milionów ludzi na świecie jest jednym z 25 największych języków świata. Niestety są miejsca, również w Europie, gdzie użytkownicy języka polskiego jako ojczystego narażeni są na szykany. Dlatego podtrzymywanie tradycji mówienia po polsku w Rosji, w krajach nadbałtyckich i na Białorusi powinno być szczególnie docenianie.

Polszczyzna jest językiem żywym, dynamicznym i stale zmieniającym się. Chociaż nie grozi jej wymarcie, to jednak nie wszystkie zachodzące w niej zmiany są korzystne. Poloniści apelują by nie rezygnować z używania typowo polskich liter z ogonkami i kreskami, takich jak: ą, ę, ż, ź, ł, ń, ś i ó. Lenistwo przy pisowni polskich znaków na przykład w mailach i sms-ach pozbawia nasz język uroku i źle świadczy o użytkowniku. Dla dbałości o ojczysty język ogromne znaczenia ma czytanie i wydawanie w nim książek.