Wielkoczwartkowa Msza Wieczerzy Pańskiej jest dla każdego chrześcijanina wielkim przeżyciem. Jest dostojność chwili i brak splendoru obrzędowego, gdy miejsce dzwonów i dzwonków zajmuje cisza i śpiew. Radość miesza się wtedy z niepewnością i powagą. Radość — bo jest to dzień mego szczególnego święta. Otoczony przy ołtarzu gronem ministrantów i wiernych, czuję się cząstką wielkiej wspólnoty kapłańskiej. Nie księżowskiej, ale właśnie kapłańskiej Ludu Bożego. Tak było wtedy w Wieczerniku: Jezus — Arcykapłan — i Apostołowie, których wybrał i uświęcił, umywając im nogi w geście pokory i miłości.

Od tej chwili stali się Jego przyjaciółmi oraz sługami i pomocnikami Jego kapłańskiego posłannictwa. Im powierzył tajemnicę swej sakramentalnej obecności. To oni i ich następcy będą brać chleb i wino, by Jego słowami i mocą Ducha przeistaczać je w Jego Ciało i Krew. I dlatego ten dzień jest dla wszystkich moich współbraci kapłanów tak uroczysty i zobowiązujący. A nie jesteśmy sami w przeżywaniu tej radości. Razem z nami i wokoło nas w ten święty Wieczór są bracia i siostry, członkowie Ludu kapłańskiego; przez chrzest i bierzmowanie zostali włączeni w misję prorocką, kapłańską i pasterską Chrystusa i Kościoła. Nasz udział w liturgii wieczornej dzieje się w przeddzień krzyżowej śmierci Jezusa. Dotykamy tej tajemnicy w sakramentalnym znaku. W rzeczywistości Chleba i Wina jest On cały, Jego życie, z najbardziej tajemniczą, dramatyczną i nieuniknioną chwilą: ze śmiercią. Po wieczerzy Jezus poszedł z przyjaciółmi do Ogrodu Oliwnego na spotkanie z cierpieniem, krzyżem, śmiercią. Nie zdawali sobie z tego sprawy. Czekali na radość zaczętych świąt. My w wielkoczwartkowy wieczór czekamy na to samo, wczuwając się w doznania i przeżycia Jezusa, jakby towarzysząc wydarzeniom, które nastąpiły po Wieczerzy, choć już znamy prawdę krzyża, jego zwycięski finał. W procesji, która kończy liturgię tego wieczoru, rozpoczynającego czas W. Piątku, zanosimy Najświętszy Sakrament do kaplicy bądź do bocznego ołtarza, do miejsca zwanego Ciemnicą, na pamiątkę pojmania, przesłuchania i aresztowania Jezusa. Przyjaciele uciekli, apostoł Piotr wyparł się Go... Zaczyna się noc czuwania z pojmanym, oskarżonym, wykpionym, sponiewieranym w Człowieku Bogiem. Do tych doznań Jezusa nawiązuje obrzęd „ogołocenia” ołtarza, usunięcia z niego „stroju” i ozdób. Warto ten obrzęd wyjaśnić i spełnić pod koniec liturgii „na oczach” wszystkich. Wieczornej liturgii Wielkiego Czwartku nie można ograniczać do wątku eucharystycznego i kapłańskiego, zostawiając w cieniu wątek pasyjny (Ogrójca…). Powiem mocniej, nie wolno celebracji Mszy Ostatniej Wieczerzy skupiać wyłącznie czy to na tajemnicy obecności Jezusa w Najświętszym Sakramencie (temu służy uroczystość „Bożego Ciała”), czy na sakramencie kapłaństwa hierarchicznego (księżowskiego), bo eksponowaniu posługi pasterskiej służy IV Niedziela Wielkanocna (Dobrego Pasterza). Wieczór wielkoczwartkowy nie jest świętem tylko księży, lecz świętem całego ludu kapłańskiego, któremu księża (biskupi i prezbiterzy) posługują In Persona Christi Capitis, to znaczy mocą i w miejsce samego Chrystusa-Głowy, jedynego Arcykapłana Nowego Przymierza (zob. 1 Tym 2, 5).

Ks. Marian Pisarzak, MIC www.mateusz.pl

Wielki Czwartek to Święto ustanowienia Sakramentu Eucharystii i Kapłaństwa, potocznie zwany „Dniem Kapłańskim” dlatego też, wszystkim księżom naszej parafii oraz księżom rodakom pracującym w kraju i za granicą składamy życzenia zdrowia i obfitości wielu Łask Bożych.

Samorządowcy Gminy Dąbrowa Tarnowska